Wystawa prezentuje kolekcję zabytkowych przed-miotów służących do utrzymania higieny osobistej. Najstarsze z nich pochodzą z XVIII wieku najmłodsze z lat 50 XX wieku. Na ekspozycję składają się głównie obiekty z prywatnej kolekcji krakowskich kolekcjonerów Ewy i Andrzeja Woźniaków uzupełnione przez zabytki z muzealnych zbiorów Muzeum w Legnicy.?Higiena? to słowo, które weszło do użytku na początku XIX w. Nie było już tylko określeniem zdrowia (hygeinos znaczy po grecku to, co jest zdrowe), ale oznaczało całości środków i umiejętności sprzyjających jego utrzymaniu, w tym dbaniu o czystość i pielęgnację skóry. Stosunek ludzi do wody i kąpieli bardzo się zmieniał przez minione wieki. W czasach starożytnych łaźnie publiczne (termy) były ogólnodostępnym dobrem, źródlaną wodę doprowadzano do nich akweduktami, stanowiły one dodatkowo miejsce spotkań, dyskusji, wypoczynku. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa i w średniowieczu łaźnie (wodne, parowe) były w każdym mieście oraz w wielu boga-tych domach. Łaźnie fundowali także mieszczanie, kościoły, cechy. Urządzane były darmowe kąpiele dla ubogich. Niemycie się było formą umartwiania ciała. W średniowieczu istniały także ?wychodki?. W czasach nowożytnych zlikwidowano łaźnie miejskie zarówno w krajach protestanckich, jak i katolickich. Przyczyniło się do tego głównie ?morowe powietrze? i obawa przed przenoszeniem się tej choroby, jak i bardziej rygorystyczny stosunek do ciała i jego potrzeb. Na kilka stuleci dbanie o czystość można było ograniczyć jedynie do zmiany bielizny. Jeszcze w początkach XX wieku najczęściej myto się nad miską, polewając się wodą z dzbana. Do mycia i prania używano mydła i korzenia mydlnicy lekarskiej. Korzystano także z ?kosmetyków zapachowych?, głów-nie perfum i ?kosmetyków upiększających? (pudry, szminki)